PerPianoforte

II Katedra Fortepianu, Klawesynu i Organów
Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina
w Warszawie

Nasza Katedra ma dwadzieścia pięć lat !

A więc osiągnęliśmy wiek młodzieńczy i jak przystało cieszymy się doskonałym zdrowiem wzajemnych koleżeńskich stosunków, a także żyjemy radością płynącą z możliwości uprawiania umiłowanej sztuki i kształtowania artystycznego utalentowanej młodzieży.

Siwiejące głowy niektórych z nas nadal pełne są młodzieńczej fantazji i świeżyxh inicjatyw a nasze serca (bez względu na wiek) wciąż biją równo i mocno, gdy chodzi o sprawy naszej Pani Muzyki i wszystkich nią zauroczonych. Kiedy zaczynaliśmy w lutym 1972 roku, w niewielkim ośmioosobowym gronie, przy dwóch zaledwie asystentach - choć były to nasze pierwsze kroki - nie sprawialiśmy wrażenia debiutantów. Każdy z nas bowiem, tzw. samodzielnych pracowników nauki, mniej lub bardziej świadomie wiedział, w jakim kierunku - jako Katedra - pójdziemy. W istocie, już wtedy wyłonione główne nurty naszej działalności nie tylko udało się nam do dziś zachować, lecz także rozszerzyć i pogłębić, co więcej zyskać dlań z czasem uznanie.

Nie bez dumy, poczytując sobie jednocześnie za zaszczytny obowiązek wspomnę, iż w naszym gronie pracowników Katedry przebywali i nadal są obecni wybitni Profesorowie najstarszej generacji, którzy po przejściu w stan spoczynku przyjmowali członkostwo honorowe, często w dalszym ciągu współpracując i wspierając nas swymdoświadczeniem. Im to przede wszystkim pragnę wyrazić hołd i głęboką wdzięczność kierując zarazem słowa serdecznego podziękowania pod adresem wszystkich Koleżanek i Kolegów w Katedrze za ich pełną szczerego zaangażowania i ofiarności postawę, wierność ideom i celom Katedry, a także czystą, opartą na wzajemnym szacunku atmosferę współpracy, bez której zarówno nasze istnienie, jak i wszystko to czego dokonaliśmy, nie byłoby możliwe.

II Katedra Fortepianu doczeka jeszcze zapewne znaczniejszych osiągnięć, bogatszego dorobku, dostojnych jubileuszy, zachowując - mniemam - swój dotychczasowy, charakterystyczny styl pracy. Kiedy więc próbuję ujrzeć w wyobraźni nasz dzień jutrzejszy, przychodzą mi na myśl słowa pogodnej strofy Jana Kochanowskiego:

"Dalej co będzie? Śrebrne w głowie nici,
A ja z tym trzymam, kto co w czas uchwyci"

prof. Regina Smendzianka



[ WPROWADZENIE ] - [ PROGRAM ] - [ WYKONAWCY ] - [ KATEDRA ] - [ HISTORIA ]



www.ddg.com.pl - art, culture and information society
WELCOME | TABLE OF CONTENTS | COPYRIGHT © 1995-7. ALL RIGHTS RESERVED